r e c e n s i e s   v a n   S a n n e  g a a t   s o l o

uit het Nederlands Dagblad van 25 februari 2009:
(Door Sophia Geuze)

(...)
Sanne gaat solo van Iris Boter is zo’n juweeltje. Alles in het boek is voor een jong meisje herkenbaar. Verliefd zijn, je eigen weg zoeken, vol zijn van jezelf en je omgeving soms even vergeten, ouders die je niet begrijpen en gevoelens die je niet kunt plaatsen.

Sanne speelt goed saxofoon. Op school gaat het wat minder lekker. Als Sanne leest over een school in Rotterdam waar je havo kunt doen en muziek kunt maken, wil ze niets liever dan daarheen. Sannes oma, een bekend muzikant, snapt Sanne precies. Haar ouders zijn wat moeilijker te overtuigen.

Toch vertrekt Sanne naar Rotterdam. Als haar oma ernstig ziek wordt, haar verliefde gevoelens niet worden beantwoord en muziek maken hard werken blijkt, twijfelt Sanne aan alles.

Iris Boter, vooral bekend als illustratrice, sleept haar lezers het verhaal in. Ze maakt met mooie, goed gekozen woorden van Sanne een echt meisje van vlees en bloed. Wie wel eens een traantje wegpinkt bij een aangrijpend boek, zou bij deze roman ook een traantje kunnen wegpinken.

Hier en daar zijn de zinnen zelfs poëtisch. Bijvoorbeeld ‘Laag bij de grond is het mistig, de koeien hebben geen poten’.
Iris Boter maakte ook de aansprekende omslag van het boek.



recensie van de Nederlandse Bibliotheek Dienst / Biblion:

Sanne (ik-figuur) is een meisje dat ontzettend goed saxofoon kan spelen. Ze stopt hier zoveel tijd in, dat het ten koste gaat van haar schoolprestaties. Op internet vindt ze een school, die de havo met de muziek combineert. Als ze aangenomen is, betekent dat ook dat ze in een gastgezin moet gaan wonen. Houdt Sanne dit vol?

Als haar oma sterft, stort haar wereld in. Ze denkt dat ze helemaal niks meer kan en wil stoppen met haar opleiding. Op de begrafenis van haar oma krijgt ze een belangrijk sms'je. Zal ze toch haar hart volgen?

De auteur is erin geslaagd een prachtig verhaal neer te zetten met de nodige diepgang. Haar eerder verschenen boek 'Online!' is genomineerd voor Het Hoogste Woord 2007.

Met haar verhaal blijft ze heel dicht bij de leefwereld van een middelbare scholier, die bestaat uit vriendschappen, verliefdheden, stappen, veel huiswerk en muziek. Het verhaal is in de ik-vorm geschreven, in tamelijk korte overzichtelijke hoofdstukken, met veel vaart en goede karakterontwikkelingen.
De spanningsboog blijft in tact tot op de laatste pagina. Boeiend en herkenbaar voor lezers die van muziek houden. Vanaf ca. 12 jaar.



recensie op www.christelijkekinderboeken.nl:

Na 'Online' waarvoor Iris Boter een nominatie kreeg voor Het Hoogste Woord is nu 'Sanne gaat solo' verschenen.

Sanne is een muzikale meid. Ze speelt het liefst alleen maar saxofoon en vindt de gewone schoolvakken zoals aardrijkskunde of wiskunde maar niks. Het gaat niet zo goed op school met haar, maar ....wel met haar muziek. Het bandje waar ze in speelt mag optreden op het Winterfestival. Ze spelen er de sterren van de hemel. 

Ondertussen is Sanne wel ongerust of ze overgaat, want ze haalt meer onvoldoendes dan voldoendes. Haar saxofoon-lerares tipt haar de Havo voor Muziek en Dans in Rotterdam. Maar....daarvoor moet je wel een overgangsbewijs hebben van H3 naar H4.

Met Thomas uit haar bandje heeft ze 'verkering', al vraagt ze zich de hele tijd af of dit nu verliefdheid is. Tika is haar beste vriendin met wie ze alles bespreekt. En haar oma begrijpt haar als geen ander. Van haar heeft ze het muzikale talent georven. Ze is dan ook gek op haar oma.

Na de zomervakantie gaat ze naar Rotterdam, en in de kost bij een gezin. Heel spannend. De school vindt ze meteen erg leuk. Ze raakt bevriend met Naomi, Elisa en Hakim. Maar het valt haar tegen dat de leraren zo streng zijn. Ze was toch door de toelating gekomen? Waarom zijn ze dan zo kritisch op haar spelen? En Hakim? Ze dacht dat...

Sanne snapt er even niks meer van en neemt een impulsief besluit...

Opnieuw een mooi meidenboek van Iris Boter. Iris heeft een leuke eigen stijl. Heel naturel, heel direct. Ze schrijft niet 'populair' zoals Ben Slingenberg of zoals Corien Oranje (in de serie over de drieling) en niet 'psychologiserend' als Guurtje Leguijt. Niet tranentrekkend, niet met een boodschap, maar gewoon...

Ik hoop nog veel van Iris Boter te lezen.

AP